Ο Στράτος δεν έφυγε ποτέ: ένα οικογενειακό oral history

Eίναι φαινόμενο, για πολλούς λόγους. Η φωνή του -που δεν έχασε μια στιγμή τον τόνο της- είναι ο βασικός και προφανής. Συμβαίνει όμως και κάτι παράδοξο, αδιανόητο. Ο Στράτος Διονυσίου δέχεται ακόμη ‘παραγγελιές’, τριάντα χρόνια μετά τον ξαφνικό θάνατό του, στις 11 Μαΐου του 1990.

Μπορεί και ικανοποιεί τις επιθυμίες των θαυμαστών του. Η συνέχειά του, τα παιδιά του: ο Άγγελος, ο Στέλιος, ο Διαμαντής είναι εδώ για εκείνον. Σ’ αυτούς απευθύνονται όσοι θέλουν να ζωντανέψουν στ’ αυτιά τους κάτι από τον… ”Κάντε όλοι στην μπάντα” του ελληνικού πενταγράμμου. Δίπλα του -στην πίστα-, δεν χωρούσε άλλος. Στην μπάντα. Ο Σαλονικιός Στράτος θα κέρδιζε και τον θάνατο, ήταν βέβαιο. “Όταν πρωτοήρθα στην Αθήνα, κάθε βράδυ έκλαιγα. Και μετά έλεγα ”στην πίστα, πάντα, κερδίζεις”. Γι’ αυτό με φώναζαν το γεράκι της πίστας”.

Ο Άγγελος, ο Στέλιος, ο Διαμαντής είναι εδώ για το ‘γεράκι’ και σήμερα, στην επέτειο των 30 χρόνων από την ημέρα που έφυγε σε ηλικία 54 χρόνων. Ζωντανεύουν μνήμες, αλλά η ροκ ζωή του Στράτου Διονυσίου είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους. Διηγούνται ανέκδοτες ιστορίες για τον πατέρα τους. Για τον Μίκη Θεοδωράκη και τα τραγούδια που απέρριψε, για τα πιστόλια που του έβγαλαν ένα χάραμα στο Ντιτρόιτ και τον κυριολεκτικά ανάποδο τρόπο που ντυνόταν, πριν βγει να τραγουδήσει.

[Ήταν Παρασκευή 7.30 το πρωί, όταν άνθρωποι του ξενοδοχείου ‘Χανδρής’ τον βρήκαν σε ημιλιπόθυμη κατάσταση στη σουίτα 707, την οποία νοίκιαζε, ώστε να να παρακολουθεί με κιάλια τις ιπποδρομίες. Πέντε ώρες αργότερα, εξέπνευσε. Είχε περισσότερα από 20 άλογα δικά του.]

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟ ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΔΩ