Ο Πάολο Μαλντίνι περιγράφει τον Αντσελότι

«Στη διαχείριση των αποδυτηρίων ο Καρλέτο παρέμεινε αυτό που ήταν πάντα: Ενα ασύγκριτο... ό,τι να 'ναι. Καταφέρνει να κάνει αστεία ακόμα και πριν από έναν τελικό του Champions League. Μιλάει χαλαρά, σηκώνει το φρύδι και εμείς νικάμε γιατί είμαστε ήρεμοι. Ο κόσμος φαντάζεται σπαρακτικές ομιλίες προς την ομάδα σε καθοριστικές στιγμές και στην πραγματικότητα ναι, μερικές φορές υπήρχαν δάκρυα, αλλά επειδή δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε να γελάμε.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, στα αποδυτήρια των αντιπάλων ακούγαμε απόλυτη σιωπή, ενώ στα δικά μας υπήρχαν ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι και ο προπονητής που έλεγαν αστεία. Είμαστε οικογένεια και στην οικογένεια έτσι γίνεται.

Ο Καρλέτο δεν το παρακάνει ποτέ, παρά μόνο στο τραπέζι, γιατί μόλις αρχίσει να τρώει, μόνο ο εξορκιστής μπορεί να τον σταματήσει. Από τότε που έγινε προπονητής κάθεται σε ξεχωριστό τραπέζι, με ξεχωριστό μενού, με ξεχωριστή ικανότητα πέψης. Τρώει, πίνει, ξανατρώει και ξαναπίνει. Όταν έρχεται κάτι καλό στο τραπέζι, ξεχνάει τα πάντα, ακόμα και το αγαπημένο του σύστημα "χριστουγεννιάτικο δέντρο".

Δεν μπορεί να κρατήσει όλα αυτά τα καλά του Θεού για τον εαυτό του, οπότε αρχίζει να με προσκαλεί: "Πάολο, έλα εδώ. Δοκίμασε". "Μα, Κάρλο, είμαι ο αρχηγός, πρέπει να δώσω το παράδειγμα". "Κι εγώ είμαι ο προπονητής σου: Πάρε κάτι, είναι εντολή".

Είναι αλτρουιστής ακόμη και εκεί. Από όλες τις διαχειρίσεις προπονητών που έχω ζήσει, η δική του ήταν η πιο γαλήνια. Κρατάει μέσα του ανησυχίες και πιέσεις, για να παραμείνει ήρεμη η ομάδα. Και νικάει. Και μετά νικάει. Και νικάει ξανά».

Ο πρόλογος του Πάολο Μαλντίνι στην αυτοβιογραφία του Κάρλο Αντσελότι. Πηγή: Pippo soccer stories