«Εφυγε» ο «Εθνικάρας», Γιάννης Μαντζουράνης

«Έφυγε» από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών ο Γιάννης Μαντζουράνης, ο γνωστός «Εθνικάρας», ο οποίος το τελευταίο διάστημα νοσηλευόταν σε ΜΕΘ. Αποτελούσε μια από τις σπουδαιότερες μορφές των ελληνικών γηπέδων.

Ο Γιάννης Ματζουράνης γεννήθηκε το 1934 στον Άγιο Ανδρέα Κυνουρίας. Σε ηλικία 10 ετών ο πατέρας του τον έφερε στην Αθήνα. Τότε γνώρισε δυο ανθρώπους. Τον θείο του, τον Γιώργο, και έναν οικογενειακό φίλο, τον κ. Χρήστο, που ήταν φανατικοί οπαδοί του Εθνικού Πειραιώς.

Αυτοί πήραν τον μικρό από το χέρι και τον πήγαν στο γήπεδο για να παρακολουθήσουν ένα αγώνα του Εθνικού. Αυτό ήταν. Το μικρόβιο «κόλλησε»! Ο μικρός ερωτεύτηκε την μπάλα, την κερκίδα, το ποδόσφαιρο, το κλίμα στο γήπεδο. Όλα. Δεν ήταν ένας τυφλός έρωτας, ήταν ένα αγνό πάθος.

Τις Κυριακές πήγαινε στην εκκλησία και μόλις η λειτουργία τελείωνε ξεκινούσε για το ποδηλατοδρόμιο (αργότερα εκεί χτίστηκε το Καραϊσκάκη) και παρακολουθούσε την ομάδα του.

Δεν είχε μίσος για τον αντίπαλο, μόνο αγάπη για την ομάδα του την οποία όταν μεγάλωσε σχεδόν την… «παντρεύτηκε»! Όπου εμφανιζόταν η κυανόλευκη φανέλα του Εθνικού, ο Γιάννης Ματζουράνης ήταν εκεί. Εντός έδρας. Εκτός έδρας. Στην πρώτη κατηγορία ή σε μικρότερες. Με ήλιο, με κρύο, με βροχή και με χιόνια. Τίποτα δεν ήταν αρκετό να τον κρατήσει μακριά από την αγάπη του.

Από το 1956 μέχρι και το Νοέμβριο του 2014, όπως ο ίδιος έχει πει, είχε χάσει μόλις 12 αγώνες της αγαπημένης του ομάδας. Για την ακρίβεια είχε χάσει 1 + 11 αγώνες. Ο πρώτος ήταν το 1973 την ημέρα του γάμου του. Οι υπόλοιποι 11 ήταν επειδή ήταν άρρωστος!

Χαρακτηριστικό γνώρισμα του Γιάννη Ματζουράνη, αυτό που του έδωσε και το ποδοσφαιρικό παρατσούκλι του, το «Εθνικάρας», είναι η δυνατή και χαρακτηριστική κραυγή του. Πως του κόλλησε; Σύμφωνα με τον ίδιο ήταν σε ένα αγώνα εκτός έδρας με τα Τρίκαλα όπου ο Εθνικός παίζει σπουδαία μπάλα και επικρατεί με 1-3. Τότε ήταν που μέσα στον ενθουσιασμό του φώναξε για πρώτη φορά το «α, ρε Εθνικάρα», με αυτό το μεσαίο «α» να είναι μακρόσυρτο με μια φωνή που έκανε τα τσιμέντα να «τρίζουν» και τους πάντες (ποδοσφαιριστές και φιλάθλους) να γυρνάνε προς το μέρος του και να χειροκροτούν χαμογελώντας.