Ρε μπαγάσα περνάς καλά εκεί πάνω;

Ήμουν σίγουρη πως όταν θελήσω να γράψω αυτό το κείμενο, θα δυσκολευτώ πάρα πολύ. Φυσικά χθες, που συμπληρώθηκε ένας χρόνος από την απώλεια του Παναγιώτη Σκαφτούρου, ήταν αδύνατο. Πιθανότατα γιατί ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει ότι έφυγε.  

Όλες οι μνήμες, ήρθαν ξανά. Όχι ότι έφυγαν ποτέ, όχι ότι σταματήσαμε όλο αυτόν τον χρόνο που λείπει να τον σκεφτόμαστε και να θυμόμαστε αυτό το καταραμένο απόγευμα της 25^ης Ιουνίου του 2020.

Θυμάμαι ακριβώς που βρισκόμουν, ακριβώς τα λόγια του Τάσου που μου μετέφερε την τραγική είδηση σε εκείνο το μήνυμα που με τίποτα δε θα μπορούσα να φανταστώ το περιεχόμενό του. «Μάλλον σκοτώθηκε ο Σκαφτούρος»… Μου κόπηκε η ανάσα. Αυτό το «μάλλον» όμως μου έδινε μια μικρή ελπίδα, αν και ήδη έτρεμα. Ήμουν έτοιμη να πάθω νευρικό κλονισμό.

Ευτυχώς, ο Λάζαρος που ήταν δίπλα μου, με βοήθησε έτσι ώστε να μην καταρρεύσω. Όλα αυτά μέσα σε δευτερόλεπτα από τη στιγμή που διάβασα το μήνυμα. Χτυπάει το τηλέφωνο. Ανάστατος ο Γιώργος… «Είναι σίγουρο;» ρώτησα με όση δύναμη είχα. «Ναι» απαντάει και χάνω τον κόσμο.

Ελάχιστες μέρες νωρίτερα, είχαμε περάσει πολύ ωραίες στιγμές στη Σαντορίνη, πάντα μαζί με τη Θωμαή και το Λάζαρο.   

Παίρνω τη Θωμαή, σε τραγική κατάσταση το κορίτσι.

Παίρνω τον Βαγγέλη Χαντέ, αμίλητος κι εκείνος, σε σοκ. Σκέφτομαι τον κ. Φουστέρη, το Μιχάλη το ‘’Ζουμπή’’ και το Νταντή. Δε θυμάμαι αν τους πήρα τηλέφωνο… Μαθαίνω πως περνάνε  πολύ δύσκολα, λογικό. Όλοι στο νησί (και όχι μόνο) δεν πίστευαν τι έχει συμβεί. Ούτε κι εμείς.

Σκέφτηκα την οικογένειά του, πόσο δεμένοι ήσασταν και πόσο θα υποφέρουν τώρα...

Στην κηδεία παραβρέθηκε πάρα πολύς κόσμος. Εγώ όχι. Δεν είμαι τόσο δυνατή. Όχι, δεν ήθελα να τον αποχαιρετήσω, όχι δεν πιστεύω σε τέτοιους αποχαιρετισμούς. 

Έμαθα όμως, ότι ήταν υπέροχος ντυμένος στα λευκά. 

Ήταν όλοι εκεί, για να τον τιμήσουν. Φυσικά, εκτυλίχθηκαν σκηνές αρχαίας τραγωδίας...

Ακόμα και σήμερα δεν έχω επισκεφθεί το μνήμα του, να του πάω ένα λουλούδι. Ακόμα δεν μπορώ να το κάνω. Απλά, δεν μπορώ. Εξάλλου εκείνος ξέρει πόσο συχνά τον σκέφτομαι.

Ο Παναγιώτης ήταν ένας άνθρωπος με άποψη, με προσωπικότητα. Ζούσε τη ζωή στο έπακρο, ρουφούσε κάθε της σταγόνα κάθε μέρα. Λάτρευε το ποδόσφαιρο, λάτρευε την οικογένειά του, λάτρευε το κορίτσι του.

Ο Παναγιώτης αν σε αγαπούσε, σου έδινε τα ΠΑΝΤΑ.

Ότι ήθελε να πει, θα στο έλεγε ακόμα και αν αυτό τον έκανε «σκληρό». Δυναμικός, λιγάκι ευέξαπτος αλλά παράλληλα ευαίσθητος, ήθελε να βοηθήσει όλο τον κόσμο!

Μπορεί το κείμενό μου να είναι κακογραμμένο, οι σκέψεις σε τέτοιες στιγμές δεν μπαίνουν εύκολα στη σειρά. Σίγουρα, δεν θα με παρεξηγούσε…

Παναγιώτη, σε αγαπάμε πολύ, σε συζητάμε συνέχεια… Η Θωμαΐτσα σου αν και πληγωμένη βαθύτατα, προσπαθεί να πραγματοποιήσει τα όνειρα που έκανε δίπλα σου.

Η ΠΑΕ Σαντορίνη του χρόνου θα είναι Σούπερ Λιγκ 2! Δε σε ξεχνούν ούτε κι εκείνοι. ΚΑΝΕΙΣ μας. Ξέρω, όλα αυτά που σου λέω τα παρακολουθείς από ψηλά. Είμαι σίγουρη για το πόσο χαρούμενος είσαι.

Πέρασε ένας χρόνος.

Ήταν Πέμπτη 25 Ιουνίου του 2020. 16:09 πάγωσε ο χρόνος. Σταμάτησαν οι καρδιές μας.

Ρε μπαγάσα… περνάς καλά εκεί πάνω…;

Και κλείνω με αυτό, πο υπλέον αποφεύγω και να το ακούω... 

"Κάτι φίλοι μας τις νύχτες, που τους λένε αλήτες... και μας βλέπουν... και μας γνέφουν, απ' τους ουρανούς... έρχονται μες τα σκοτάδια σα τους λωποδύτες, παίζουν και πονούν και μας τραγουδούν τα κιτάπια τους που δεν τα πιάνει ο νους....."