Κείμενο-ωδή στην Ειρήνη: «Σε έχω πιάσει να την σιγοψυθιρίζεις τώρα τελευταία…»

Με ένα δάκρυ ζωγραφισμένο στο χαμόγελο και μια λάμψη στα μάτια ότι θα την ξαναδείς.

Στέκεσαι εκεί και περιμένεις. Μέσα σου πεδίο μάχης που είναι τόσο γνώριμο για εσένα. Έχεις συνηθίσει πλέον, είσαι ένας βετεράνος πολεμιστής.

Θα το αντέξεις και αυτό σκέφτεσαι. Τότε σου έρχεται στο μυαλό η λέξη Ειρήνη. Τι ωραία η έννοια αυτής της λέξης. Πόσο συχνά σε έχω πιάσει να την σιγοψυθιρίζεις τώρα τελευταία.

Σου γαληνεύει όλες τις αισθήσεις σου που την αναζητούν διακαώς τόσα χρόνια και νιώθεις όταν το κάνεις σαν να ζητάς από την μητέρα σου μια αγκαλιά.

Μου εχεις πει ότι σου θυμίζει τοσα πολλά..
..από την αρχαία Ελληνική κωμωδία του Αριστοφάνη μέχρι τον υπερλαμπρό αυτόν αστεροειδή που έχει το όνομα της.

Αν ήθελες κάτι περισσότερο αυτή τη στιγμή στη ζωή σου είναι αυτή.
Την Ειρήνη μέσα σου και μπροστά σου.
Να την έχεις επιτέλους στη ζωή σου μετά από τόσες σκληρές μαχες που έδωσες.

Και έτσι, στέκεσαι εκεί και περιμένεις.

Με ένα δάκρυ ζωγραφισμένο στο χαμόγελο και μια λάμψη στα μάτια ότι θα την ξαναδείς.

*Μιλώντας στον καθρέφτη.

Stratis Voy