European Super League λοιπόν...

Κυκλοφόρησε ως φήμη το μεσημέρι της Κυριακής , και τα μεσάνυχτα είδαμε και την ιδρυτική της διακήρυξη. Μιλάμε για ένα πρωτάθλημα ΥΠΕΡΟΜΑΔΩΝ (δεν τίθεται θέμα για το αν θα δούμε ωραία μπάλα ή όχι). Μιλάμε για 6 αγγλικές ομάδες (Manchester City, Manchester United, Liverpool, Chelsea, Arsenal, Tottenham), 3 ισπανικές ομάδες (Real Madrid, Barcelona, Atletico Madrid) και 3 ιταλικές (Milan , Inter , Juventus). Αυτές είναι οι 12 που έχουν ήδη υπογράψει. Δημοσιεύματα των τελευταίων ωρών κάνουν ήδη λόγο για την ένταξη των γερμανικών Bayern München και Leipzig αλλά και της πορτογαλικής Porto. Προς το παρόν η Γαλλία πάει κόντρα σε όλο αυτό με την PSG του Nasser Al-Khelaifi να είναι αντίθετη. Πρόκειται για μια διοργάνωση η οποία θα έχει ετήσια έσοδα 450.000.000 ευρώ για τις 12 αυτές ομάδες και επρόκειτο για μια κατακόρυφη αύξηση των εμπορικών τους εσόδων. Όμως, ας δούμε μία – μία τις περιπτώσεις των ομάδων αυτών και αν αξίζουν να έχουν ένα μόνιμο ευρωπαϊκό εισιτήριο , κατά την προσωπική μου εννοείται άποψη:

- Για τις Ρεάλ, Μπαρτσελόνα και Μπάγερν, δεν τίθεται θέμα. Τρία μεγαθήρια του παγκοσμίου ποδοσφαίρου με πολλές κατακτήσεις του Κυπέλλου πρωταθλητριών και μετέπειτα UEFA Champions League

- Η Λίβερπουλ , της οποίας είμαι και υποστηρικτής από τότε που παρακολουθώ ποδόσφαιρο, δεν νομίζω πως της αξίζει ένα μόνιμο ευρωπαϊκό εισιτήριο. Τις σεζόν 2010-11, 2011-12,2012-13, 2013-14, 2015-16, 2016-17 η Λίβερπουλ ήταν εκτός του Champions League. Άρα, γιατί αξίζει η ομάδα μου να έχει μόνιμα ένα ευρωπαϊκό εισιτήριο και να μην παλεύει κάθε χρονιά για αυτό;

- Η Μάντσεστερ Σίτυ, αγοράστηκε από Άραβες το 2008. Μέχρι τότε ήταν μεταξύ Α & Β Αγγλίας, έμεινε 44 χρόνια μακριά από το πρωτάθλημα, το οποίο κατέκτησε το 2012. Επομένως μια ομάδα που έχει κάνει μια καλή δεκαετία αξίζει να έχει μόνιμη θέση στην Ευρώπη;

- Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, από το 1991 μέχρι το 2013, πήρε τα πάντα. Με τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον στο τιμόνι, κατέκτησε πρωταθλήματα , κύπελλα, ευρωπαϊκά , έβγαλε παιχταράδες και άφησε το στίγμα της στην ιστορία του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Από το 2013 και μετά πέρασε τις χρονιές 2014-15, 2016-17 και 2019-20 εκτός της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης. Το 2017 κατέκτησε το Europa League. Υπάρχει κάτι που της δίνει το ελεύθερο να συμμετάσχει κάθε χρόνο σε μια τέτοια διοργάνωση;

- Η Τσέλσι αγοράστηκε από τον Ρώσο μεγιστάνα Roman Abramovich τον Ιούνιο του 2003. Κατέκτησε πρωταθλήματα και κύπελλα Αγγλίας, κατέκτησε το Europa League δύο φορές αλλά και το Champions League το 2012. Τις σεζόν 2016-17 και 2018-19 δεν έπαιξε στο Champions League μιας και δεν τα κατάφερε στο πρωτάθλημα της. Γιατί να έχει μόνιμο εισιτήριο;

- Για τις Άρσεναλ και Τότεναμ τα πράγματα είναι απλά. Δύο ομάδες χωρίς ευρωπαϊκούς τίτλους, με την Άρσεναλ να έχει να αγωνιστεί στο Champions League από την σεζόν 2016-17. Από τότε πασχίζει να αποκλείσει τον Ολυμπιακό στο Europa League και παίρνει τις προκρίσεις της στην Ευρώπη από το Κύπελλο Αγγλίας. Η Τότεναμ έκανε το θαύμα της με την πρόκριση στο τελικό της Μαδρίτης το 2019. Μέχρι το 2017 είχαμε αλήθεια ξεχάσει ότι ο σύλλογος αυτός θεωρείται στο Big-6 της Αγγλίας. Επομένως, αλήθεια αξίζουν οι ομάδες αυτές να παίζουν κάθε χρόνο στην Ευρώπη;

- Μίλαν : ένας γίγαντας σε νάρκη. Τελευταία της συμμετοχή στο Champions League ήταν την σεζόν 2013-14. Σίγουρα οι 7 κατακτήσεις της κούπας με τα μεγάλα αυτιά της δίνουν μεγάλο συν αλλά ας θυμηθούμε τις θέσεις στις οποίες τερμάτισε στο ιταλικό πρωτάθλημα τα τελευταία χρόνια:

2013-14: 8η,2014-15: 10η,2015-16: 7η,2016-17: 6η,2017-18: 6η,2018-19: 5η,2019-20: 6η

Αξίζει μια ομάδα με τέτοια πορεία να έχει ένα εξασφαλισμένο ευρωπαϊκό εισιτήριο;

- Ίντερ: κατέκτησε το Champions League το 2009-10. Από τότε, συμμετείχε στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση μόνο τις χρονιές 2011-12, 2018-19, 2019-20 και 2020-21. Με ποιο δικαίωμα λοιπόν;

- Γιουβέντους : η γηραιά κυρία που στα μέσα της δεκαετίας 2001-2010 υποβιβάστηκε για στημένα παιχνίδια. Παρ’ όλα αυτά ‘’τρέχει’’ ένα σερί 9 κατακτήσεων του ιταλικού πρωταθλήματος και αξίζει ένα εισιτήριο στην Ευρώπη, το οποίο κερδίζει με το σπαθί της.

- Ατλέτικο Μαδρίτης: μέχρι την έλευση του Diego Simeone το 2011, η δεύτερη ομάδα της Μαδρίτης ήταν μεταξύ Α & Β Ισπανίας και μέχρι τότε δεν την βλέπαμε στον Ευρωπαϊκό χάρτη.

- Λειψία : η ομάδα ιδρύθηκε το 2009, δεν έχω να προσθέσω κάτι. Τα 12 χρόνια ζωής της , μιλάνε από μόνα τους για το αν αξίζει να βρίσκεται μονίμως στην Ευρώπη.

Σας πείθουν αυτές οι ομάδες πως αξίζουν να έχουν ένα μόνιμα εξασφαλισμένο ευρωπαϊκό εισιτήριο;

Εμένα προσωπικά όχι. Γιατί εγώ γουστάρω να βλέπω την Λέστερ 3η, την Αταλάντα να κάνει διπλό στο Anfield, την Σεβίλλη , την Ρεν , την Λιλ, την Γκλάντμπαχ να κάνουν από το πουθενά πορείες.

Γουστάρω να βλέπω τον Άγιαξ, την Μπενφίκα και την Κράσνονταρ. Κατέκτησαν τις θέσεις τους στο Champions League, γιατί την προηγούμενη σεζόν , στο πρωτάθλημά τους βγήκαν κορυφαίες.

Παίζουν στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση ως επιβράβευση της προηγούμενης σεζόν, όχι ως επιβράβευση της ιστορίας του.

Ας ελπίσουμε πως δεν θα πραγματοποιηθεί όλο αυτό, γιατί σίγουρα δεν αγαπήσαμε αυτό το ποδόσφαιρο.